Reisverslag 2014

Januari 2014

Op 8 januari 2014 vertrokken we op tijd van huis om richting Roemenië te gaan. De reis verliep gelukkig goed en we mochten 10 januari in Roemenië aankomen. Alle dank aan God, dat Hij ons weer gespaard en bewaard in Roemenië gebracht heeft.
Alles uitgepakt en bijgekletst met onze tolk Mariana en haar man Coco en de rest van de familie. Zaterdagochtend zijn we met frisse moed begonnen, eerst naar de LIDL om boodschappen te halen voor de voedselpakketten die we klaar gaan maken en die we vervolgens uit willen gaan delen tijdens ons verblijf in Roemenië. Er zijn zo’n 60 tassen klaargemaakt.

Nieuwe kerk op het Zigeunerkamp Sugina
Zondags zijn we naar de nieuwe kerk (in aanbouw) op het zigeunerkamp gegaan, deze is nog niet helemaal af, maar er kan al wel een dienst gehouden worden. Deze kerk hoopt officieel op 16 februari 2014 geopend te worden (en helemaal klaar te zijn).
We zaten op kerkbanken van de Hervormde Gemeente uit Ederveen. (deze banken zijn geschonken vanuit de Herv. Kerk Ederveen en kunnen zo, in Roemenië, goed gebruikt worden.)

Wat is de roemeense taal toch moeilijk, maar we mogen ervaren dat de Heere overal de zelfde God is. Ook voor deze zigeuners is de Heere op de aarde gekomen. Dat mogen we meemaken door deze dienst bij te wonen en dmv. zang, muziek en prediking toch Gods nabijheid te zien.


Sarmale maken en uitdelen
Op maandag zijn we in Brasov geweest om daar inkopen te doen voor sarmale. U heeft er wellicht foto’s van gezien op onze site. Sarmale is een gehakt specialiteit met koolbladeren in Roemenië. Deze worden uitgedeeld in ziekenhuizen en psychiatrische ziekenhuizen, maar moet eerst op een speciale manier gemaakt en bereid worden.

We hebben 30kg varkensgehakt, 5kg spek, 10kg rijst, 30 stronken koolblad, 20 zakjes kruiden en peper gekocht en ook plastic bakjes en bestek om de sarmale gemakkelijk te vervoeren en uit te delen. Dinsdag worden deze sarmale door 8 vrijwillige vrouwen uit de kerkgemeente van

DSCN0599Zarnesti samen met Kees gemaakt in de schuur van ons huis. Dit is altijd een hele klus. Hier zijn ze echt de hele dag met z’n allen mee bezig om ze vervolgens in hele grote pannen op vuur te bakken. (ook dit wordt op een speciale manier in een pan gelegd en bereid). Dit wordt woensdagochtend verder afgemaakt. De vrijwilligers kregen van ons een tas met (lekkere) boodschappen mee voor alle hulp, maar eigenlijk willen ze er niks voor hebben, dit is liefdadigheidswerk vinden ze.

Marja voorziet deze dames van koffie/thee, lunch en wat lekkers, en is ondertussen bezig met het snijden en besmeren van de krentenbroden die vanuit Nederland gesponsord en meegenomen zijn. De volgende dag komen de vrijwilligers weer om ons te helpen, worden de sarmale verwarmd en alle 2400 sarmale in plastic bakjes gedaan om ze netjes en makkelijk te vervoeren en uit te delen.
Rond half 2 ’s middags komen we bij het psychiatrisch ziekenhuis (en later op de middag het normale ziekenhuis) aan en gaan we de sarmale uitdelen, moet je voorstellen, half 1 krijgen alle patiënten hun lunch en wij komen daarna en alle sarmale worden gulzig en snel mét twee sneeën krentenbrood én één stuk fruit per persoon opgegeten. Heel belangrijk, elke patiënt krijg hetzelfde. Er is en blijft wel degelijk honger in de wereld. 

Vb. Kees heeft een vrouw geholpen met eten die niet meer zelf uit bed kan komen en niet meer zelf kan eten. Eigenlijk gaat het langzamerhand erg slecht met deze vrouw, want zorg krijgt ze amper. Doordat wij zulke mensen persoonlijk kunnen helpen en ze ons dmv. een knuffel, een omhelzing of een lach dit laten weten, krijg je voldoening van het  werk wat we hier doen.

Bezoeken aan arme gezinnen/vuilisbakken
Tussen de ziekenhuisbezoeken door bezoeken we arme gezinnen, die we regelmatig opzoeken, om voedselpakketten te brengen en tegelijk een gesprekje aanknopen over  hoe het gaat in het gezin, de kerk(gang), het geloof ed.

Ook letten we op de vuilnisbakken langs de weg, vele vrouwen zitten hier in de vuilnisbakken om alle eetbare dingen eruit te halen. Hier gaan wij ook langs, niet om vuilnis te brengen maar om voedsel te geven aan deze vrouwen. Zij bedankten ons en vallen voor ons op de knieën om God te danken voor het voedsel.

Andrea en Rasoine > ongeneeslijk ziek
Aan het einde van de week zijn we naar Andrea geweest. Zij heeft een dwarslaesie, is verlamd van heup tot tenen, zit in een rolstoel en woont met haar ouders en broer boven op een berg.  Je kan hier niet met de auto komen, dus moeten we zelf steil naar boven lopen om bij haar te komen. Maar zij is vast gelovig en mag vertrouwen op haar God. Ook heeft zij een vriend, Rasoine. Hij was niet christelijk maar is dmv. Andrea toch mogen gaan geloven in God en is uiteindelijk gedoopt. Maar, op dit moment, is hij ongeneeslijk ziek en heeft een speciale behandeling nodig om misschien beter te kunnen worden. (alleen God weet dit) 

In 5 omliggende kerken, dit zijn kleine arme gemeentes, is er de eerste zondag dat wij in Roemenië waren gecollecteerd voor hem en de tweede zondag mochten we getuige zijn van een gebed door ds. Sabin, (dominee uit de gemeente van Zarnesti) waar Rasoine opgedragen werd aan de Heere. We hopen en bidden voor genezing voor deze jongen.
In Nederland zijn we overal voor verzekerd, maar in Roemenië is dat heel anders. Er moet eerst betaald worden voor een operatie, dan pas kan een operatie gebeuren. Maar dit is erg lastig voor deze mensen zonder geld.

Van de collectes die zijn opgehaald uit deze gemeentes en de bijdrage die we zelf hebben mogen doen, mag Rasoine nu voor een minimum bedrag van 2000,00 euro in quarantaine gaan, om geheel afgesloten, zonder enige mogelijkheid tot infectie, om 7 om 6 verschillende spuiten te ondergaan. Waardoor mergtransplantatie cellen zich kunnen verbeteren t.o.v. andere kwade cellen. We hopen dat God dit proces wil (blijven) zegenen om zo ook te laten zien aan zijn, satan getrouwe, ouders dat zijn God machtig is en dat hij gespaard mag blijven. Zou dit anders zijn, dan mogen wij geloven dat God een andere weg heeft met Rasoine en Andrea.

Gebreide kleding
Ook vooraf aan deze reis mochten we van verschillende vrijwilligers in Nederland weer de nodige mutsen, sjaals en kleding (truitjes) krijgen. Deze zijn speciaal voor ons gebreid om weg te mogen geven in Roemenië. Deze kleding is zeer welkom, steeds weer zien we met het weggeven van deze kleding een glimlach op de gezichten verschijnen. M.a.w. gaat u alstublieft zo door.

Al met al was dit weer een bijzondere reis voor ons en zijn we, na lang rijden, weer veilig  in Nederland aangekomen. Dank aan God!!

Kees en Marja den Hertog

 

April 2014

Een kort stukje van onze reis van 14-25 april… de kinderbedjes vanuit Nederland gekregen..

We kregen van een bedrijf in Utrecht 40 kinderbedjes, (op de foto’s te zien) en deze mochten we deze reis een mooie bestemming gaan geven. Wat waren ze hier blij mee. We hebben een mooie, fijne en vooral goede tijd daar gehad. We zoeken altijd naar een locatie waar de spullen die wij krijgen goed op z’n plek komen. En we hebben deze reis iets gevonden waar we het goed konden besteden, een opvang adres voor moeders die in verwachting zijn en verlaten zijn door hun man door wat voor reden/problemen dan ook. Deze vrouwen hebben helemaal niets, dus waren een aantal van deze bedjes heel goed op z’n plek. Mochten ze er uiteindelijk nog meer bedjes nodig hebben, dan kunnen wij deze altijd weer gaan brengen, maar voor alsnog waren een paar van deze bedjes al heel goed op z’n plek. We blijven goed rond kijken waar nood is om (zulk soort) bedjes. Je moet niet in één keer teveel geven/teveel doen… dat hebben we in de afgelopen tijd wel geleerd. Maar dit opvanghuis was heel erg blij met deze bedjes!

Nogmaals hartelijk dank!

April 2014 verslag van Teus Smit.

14  tot 24 april 2014 met Kees en Marja den Hertog en Coby en Teus Smit.

Maandagochtend vroeg in de morgen zijn wij begonnen aan onze lange reis. Dinsdag in de loop van de dag zijn wij aangekomen, moe maar opgelucht dat alles goed is gegaan. Zeer voorspoedig door Roemenië gereisd. Ook in Roemenië komt er steeds meer snelweg.

Bij aankomst in Zarnesti bij Coco en Mariana (onze tolk) constateren we vol verwondering en verbazing dat het niet meer mogelijk is om nog door te rijden naar onze bestemming 3 km. verderop, omdat het chassis van de aanhangwagen bijna door gebroken is!
(“God dank dat er geen ongelukken zijn gebeurd!!!”)
Gelukkig heeft God ons een goede reis en een behouden aankomst gegeven.

Woensdag
Eerst inkopen gedaan bij de Lidl voor aanvulling van paketten en daarna met elkaar 80 pakketten gemaakt. s’ Avonds naar de nieuwe zigeunerkerk in Sugina geweest en na de kerkdienst, in de regen, ± 50 pakketten uitgedeeld aan de volwassenen die in de kerk waren!

Donderdag
We zijn begonnen met de bus en de aanhanger van Coco vol te laden met spullen voor mee naar Codlea. Eerst in Codlea naar fundatie Rafael (d.a.c. voor gehandicapten) en daar verschillende spullen afgeleverd en opgebouwd, o.a.: een tandem (fiets) voor  begeleider en kind; een driewiel ligfiets met handbediening, incl. mogelijkheid om deze als hometrainer binnen te gebruiken; drie kinderrolstoelen; drie bureaustoelen; twee looprekken; één kinderpo stoel; twee kinderstoelen; twee dozen incontinentiemateriaal; set toilet armsteunen; een driepoot wandelstok en diverse krentenbroden met kaas.
Ook hebben we € 1000.- kunnen doneren voor een schuur om de fietsen e.d. in te kunnen zetten. Geweldig om te zien hoe men daar met de gehandicapte medemens (volwassenen en kinderen) bezig mag zijn en hen zoveel mag leren!

Daarna zijn we naar het vrouwenopvanghuis “Mariana” gegaan en hebben daar een kinderstapelbed opgebouwd en toegezegd dat D.V. de volgende reis er nog drie meegebracht worden en ook vier gewone stapelbedden en als we er aan kunnen komen enkele kinderstoelen!
Ook konden onze dames er veel breigoed uitdelen en hebben we zeven voedselpakketten en div. kinder- en babykleding, luiers, speelgoed, krentenbroden met kaas daar achter kunnen laten! Nog even door in dezelfde straat om een stapelbed weg te brengen bij een alleenstaande moeder met vier kinderen. Daarna weer terug naar Zarnesti.

Vrijdag
Bus geladen voor Ticusu Now. (Intussen ging Coco proberen, samen met zijn broer onze aanhanger weer rijklaar te maken!)
Over een groot gedeelte van de weg rijdend naar Ticusu Now, ± 75 km., is het zeer slecht gesteld met de weg en word het alleen nog maar slechter. Daar komen we aan bij de fam. van Mihai en Elena met twee zonen (drie fam.) die daar wonen in het kader van evangelisatie.
Ook hier hadden we een goede ontmoeting en mochten we een éénpersoonsbed, div. kleding, div. breigoed, keukengarnituur en levensmiddelen achterlaten.
En weer een, lange, zigzaggende, hobbelende  weg naar huis (Zarnesti).

Zaterdag
’s morgens hebben we in de consistorie van de kerk in Sugina een kast met bureau in elkaar gezet en twee bureaustoelen. ’s Middags div. familie bezoeken gedaan in het zigeunerkamp van Sugina. Ook hier is het bidden om wijsheid wat goed is om te doen vanwege de erbarmelijke situatie en de mensen niet tot jaloersheid onder elkaar te verwekken!

Zondag ( rustdag)
Rusten wij ook van ons werk. ’s Morgens rustig aan, een preek beluisteren en ’s avonds, na de kerk, de hele fam. Tecar (familie van onze tolk) op de maaltijd gehad. Wat is het fijn om samen met onze naaste te delen van het eten wat wij in alle overvloed hebben. (Ook hier in Nederland)

Maandag
In Zarnesti het neuro/psychiatrische ziekenhuis bezocht. Aan alle patiënten, ±160, een snee krentenbrood met kaas en fruit (banaan of sinaasappel) uitgedeeld en diverse persoonlijke gesprekken gehad.
Na het bezoek aan dit ziekenhuis, Andrea (met dwarslezi), opgezocht in Poiana Marelui in de bergen. Haar hebben we toegezegd dat we D.V. de volgende reis een ziekenhuisbed mee brengen met papegaai om therapeutische oefeningen te doen en om te leren om vanuit bed alleen in de rolstoel te  kunnen komen en andersom!

Dinsdag
Psychiatrisch ziekenhuis in Mina uno May bezocht en ook daar alle patiënten een snee krentenbrood met kaas uitgedeeld en een stuk fruit. Nog even door naar Codlea om twee eenpersoonsmatrassen af te leveren. Daarna terug naar Zarnesti een gezin opzoeken waarvan moeder (37 jaar) zes weken geleden overleden is aan kanker en vader achterblijft met vijf kinderen, terwijl hij per 1 mei weer weg moet als schaapherder en niet naar huis kan komen elke dag. Ook hier geldt! Het belangrijkste wat je kunt doen is, dit gezin opdragen aan ‘De Goede Herder’!

Woensdag
De laatste dag hebben we een afspraak met de schoolleiding van de zigeunerschool in Crizbav, mede omdat dit de eerste schooldag is na de vakantie. Helaas waren er van de 200 kinderen er maar hooguit 50 naar school gekomen (mogelijk vanwege een zo geheten orthodoxe heiligendag). Toch maar krentenbrood en kaas uitgedeeld en gebreide kleding. Voor de andere kinderen hebben we krentenbrood met kaas achtergelaten en ook de bananen die we zelf wilden uitdelen. Het is altijd de vraag of de kinderen het wel krijgen, maar we hebben goed afgesproken dat men dit echt de volgende dag zou uitdelen.
Een verzoek! Er is veel educatief materiaal nodig, o.a. (gekleurd) papier kleurtjes, pennen, stiften e.d.

Daarna op dit zelfde kamp (met politie begeleiding) verschillende zeer arme families bezocht, welke de politieagent ons wist aan te wijzen. Dit moet met begeleiding want anders word het vechten of worden wij bestolen van onze spullen. Ongeveer 125 gezinnen worden voorzien van  krentenbrood met kaas  en aan verschillende moeders wordt er breigoed uitgedeeld.
Tenslotte een gezin bezocht waar een spastisch meisje, van zeven jaar, een rolstoel nodig heeft. Deze hadden wij voor haar.

Voordat we weggingen uit Crizbav hebben we afgesproken, met de vrouw van Petre, dat we D.V. de volgende reis bij hen thuis zouden komen. Petre is de politieagent die ons begeleide, en voor onze beleving ook sociaal werker, en zijn vrouw is schooljuf op de zigeunerschool.

Zo, onze reis zit er weer op. De aanhanger is inmiddels gemaakt door Coco en na afscheid genomen te hebben van de familie Tecar, zijn we woensdagavond weer begonnen aan onze lange reis naar Nederland.
Donderdag aan het einde van de dag zijn we weer veilig en voorspoedig in Nederland aangekomen. (Slave Domnului) Alleen God de eer!!!

 Hartelijke groeten, Teus Smit.